NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Szpital św. Łukasza. Powtarzam, szpital św. Łukasza
Jesteś ranna?
Jest tu gdzieś twoja mama?
Nie wiesz, gdzie jest?
Naprawdę... Nie.
Nie przyjeżdżaj.
Przysięgam, nie przywidziało mi się.
Może to był głupi kawał?
Nie wiem, kogo?
Nie trzeba. Do zobaczenia jutro w szkole.
Dzięki, Leann.
Pa.
Luna?
KSIĄŻKA ADRESOWA
TWÓJ TELEFON - TWOJE ŻYCIE
Jak dla mnie Beth jest za normalna, ale imprezę zrobiła przednią.
Teraz kochając się, mam jeszcze seks przez telefon.
Tak, ale był taki przystojny.
Tak się denerwowałam.
Opowiadam mu o co chodzi w Belovee...
i nagle zaczynam płakać.
Cały rok był doskonały, prawda?
Brian, mógłbyś przestać gapić się na Taylor i pomóc mi?
Nie do wiary.
Jeszcze łóżko nie wystygło. Nic dziwnego, że Leann odeszła.
Jak każdy facet, mam swoje potrzeby. Coś w tym złego?
Dla Taylor to może być problem.
Cóż...
Późno trochę, żeby uczyć Taylor, co jest dobre?
Szatkuj dalej.
Szatkuję.
Wiem, że opierdzielasz mnie w myślach, ale możesz mówić na głos.
Dobra. Myślę, że schrzaniłeś z Leann.
Myślisz, że jak pokręcisz się koło Taylor...
to Leann stanie się zazdrosna i wróci.
Wiesz co? Chyba wolę, jak milczysz.
Czy ktoś zamknął drzwi?
- Cześć, Leann. - Cześć.
Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Czy jest... Brian?
Tak w kuchni, więc lepiej chodźmy na górę.
Tu Leann.
Cześć.
Wyłącz po prostu alarm. Dzięki.
Jak było?
Jak to na pogrzebie. Kiepsko.
Od teraz interesują mnie już tylko imprezy bez kremacji w finale.
Jak rodzice Shelley?
Zważywszy, że ich 24-letnia córka utopiła się w domowej sadzawce...
są całkiem w porządku.
A ty?
Znałyśmy się. Miałyśmy razem praktyki w św. Łukaszu.
Nie zwariowała.
Wiem, ale pod koniec mówiła zupełnie od rzeczy.
Ale to nie znaczy, że popełniła samobójstwo.
To nie mój dzwonek.
Pokazuje, że od Shelley.
Kto mógłby dzwonić z jej telefonu?
Trochę to straszne.
Z poniedziałku, godzina 22:17.
Mamy piątek. Może ustawiłaś złą datę?
Leann, co jest?
Leann?
Jeśli chcesz odsłuchać jeszcze raz wiadomość
wciśnij 1.
Rozmowa przychodząca, poniedziałek, 12 czerwca, 22:17.
Nie wiem, to najdziwniejsza sprawa...
Gdzie nie spojrzę, tam...
To twój głos.
To ty.
Kopsnij ścieżkę.
Wiesz dobrze, ile to kosztuje.
OK?
Tak. Całkiem fajni ludzie.
Detektyw Andrews.
Natknęli się na nią turyści.
Wstrzymaliśmy się z sekcją do pana przybycia.
Leżała tam martwa od ponad tygodnia.
Nie ma konieczności, żeby pan to robił.
Jezu.
W przypadkach drastycznego molestowania w dzieciństwie
możemy mieć do czynienia z syndromem stresu pourazowego.
Jego objawami mogą być zaburzenia seksualne, amnezja...
rozszczepienie, czasami halucynacje czy osobowość wieloraka.
Molestowane dziecko napotyka
na wiele trudności rozwojowych.
Wśród nich na to, co nazywamy "dissociative virtuosity".
Dziecko tak organizuje swoje więzi,
by rozwijać poczucie zaufania...
i zachować sens dalszej egzystencji.
Dziecko stara się zrozumieć
i wytłumaczyć to, co się stało.
Te przemyślenia mogą, w rozumieniu dziecka, usprawiedliwiać molestowanie.
Dziecko może winić siebie za to, co się stało.
Przyjdź wcześniej, to się pouczymy.
Leann!
Napiłabyś się kawy?
Nie...
Muszę iść do biblioteki. Mam referat w przyszłym tygodniu.
Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakby coś cię przytłaczało.
Nie sypiam zbyt dobrze.
Zadzwoń do mnie. Przeczytam ci mój referat
o dojrzewaniu ofiar molestowania. To lepsze, niż proszek na sen.
OK. Pa.
Za 5 minut biblioteka zostanie zamknięta.
- Cześć, Lee. - Cześć.
Co słychać?
Kończę referat. A ty, co robisz?
Właśnie wyskoczyłam znad książek. Mózg mi się zagotował.
Wiem, co to znaczy.
Leann?
Leann? Halo?
Beth, nie chciałam cię spławić po zajęciach...
Leann, jesteś tam?
Nie umiem tego wyjaśnić. Mam...
- Mam problem. - Jaki?
Odkąd...
Nie wiem.
Utonięcie Shelley i ten mój krzyczący głos.
Ta dziwna wiadomość telefoniczna z dzisiejszą datą.
22:17.
- Nie wiem... - Gdzie jesteś?
Koło wiaduktu przy Uczelni.
To tylko 2 minuty. Zaraz tam będę.
Mam jakieś zwidy. Dziwni ludzie mi się przyglądają.
- Leann? - Przepraszam.
Nie chciałam wywoływać zamieszania. Po prostu...
Widzę bardzo dziwne rzeczy.
Nie wiem, to najdziwniejsza sprawa...
Gdzie nie spojrzę, tam...
Leann!
- Nie! - Leann!
- Co pani widziała? - Po prostu rzuciła się.
Możemy już iść? Tak długo to trwa.
Musicie zostać, aż zbierzemy wszystkie informacje.
Proszę podpisać zeznanie.
Później dostała tę dziwną wiadomość.
Trudno w to uwierzyć.
Leann mówiła mi, że to samo przytrafiło się Shelley, zanim utonęła.
- To niesamowite. - Taylor.
Co? Opowiadam, co Leann mówiła.
Może to nie najlepsza pora, co?
Ja słyszałam, że do Shelley zadzwonił jej były doradca ze studiów.
Też to słyszałam. Tylko, że on już dawno nie żył.
Przestaniesz, czy nie?
Jej rodzice są w pokoju obok.
Jakby umarli do ciebie dzwonili, ale mówią twoim głosem.
Potem umierasz.
Ku*wa, Taylor!
Nie wysilaj się na myślenie. Nie do twarzy ci z tym.
Też o tym słyszałam.
No to teraz poszło mi w pięty.
To gówno. Kompletna bzdura.
Brian! Brian!
Co z nim?
Łączyło go coś z Leann.
Brian.
Dobrze się czujesz?
O co poszło?
Żeby odsłuchać wiadomość, naciśnij 1.
Rozmowa przychodząca, środa, 14 czerwca,
godz. 12:02.
Cholera, zapomniałem. Przysięgam, gdybym nie miał nic na głowie...
Nagranie sprzed 2 dni. Z telefonu Leann.
- Tamtej nocy zginęła. - Tylko, że rozmowa jest ze środy.
Dzisiaj. 12:02.
Nie wierzę w czary, Beth.
W nic nie wierzę. Ale odkąd dostałem tę wiadomość, sprawy
- biorą dziwny obrót. - Czyli?
Musisz mi powiedzieć.
Podobnie mówiła Leann tuż przed...
Brian?
Co się dzieje? Brian?
Wiesz...
- Co...? - Już nic.
- Brian, nie! - Takie rzeczy są możliwe,
bo są w głowie. Studiujesz psychologię, wiesz, o czym mówię.
Jeśli się o tym nie myśli, nic ci się nie stanie.
Jak mówiłem.
Brian, twoja komórka!
Zapomniałeś jej.
Cholera, zapomniałem. Przysięgam, gdybym nie miał nic na głowie...
Jeszcze raz, po kolei.
Wybuchł zbiornik z gazem. Niestety, twój przyjaciel był w polu rażenia.
OK. A przypadek Leann i ta wiadomość?
Sprawdziliśmy. Na jej numer nie było żadnych połączeń.
- Żadnego. - Ale je słyszałam, OK?
Leann dostała wiadomość, podobnie Brian, oboje tuż przed śmiercią.
Oboje mieli wiadomość.
Słyszałam, że podobnie było z Shelley. Shelley Baum, też przed jej śmiercią.
Dziękuję panno Raymond.
Sprawdzimy, co się da i odezwiemy się, jeśli będzie nam pani potrzebna.
A co z tymi cukierkami?
Obie ofiary je miały. Moja siostra również.
3 osoby z cukierkami. W 2 tygodnie?
Dziewczyna ma rację, Mickey. Te przypadki coś łączy.
Cóż, bardzo mi przykro z powodu siostry.
Gdyby chodziło o moją siostrę,
wzięłabym trochę wolnego, żeby nabrać dystansu.
Przepraszam, panno Raymond?
Wybacz, nie chciałem przestraszyć.
Nazywam się Jack Andrews. Słyszałem, co mówiłaś.
Detektyw Lee jest dobrą policjantką,
ale jej wyobraźnia nie obejmuje wielu rzeczy.
- Co pan chce powiedzieć? - Do końca nie wiem.
Ale Shelley Baum praktykowała z moją siostrą w szpitalu św. Łukasza.
Moja siostra Jean, miała śmiertelny upadek dwa dni przed utonięciem Shelley.
Przykro mi. Ale teraz pan wie, o czym mówiłam.
Wszyscy zdają się być jakoś połączeni.
Coś w tym wszystkim nie gra, więc
gdybyś miała coś nowego, zadzwoń do mnie.
PROSZĘ OTWÓRZ I WYBACZ
WYBACZ SWOJEJ MATCE
Nie dostałaś wiadomości?
Ale w komórce Briana był mój numer.
Będę następna.
Czuję to.
Nie możesz tego wiedzieć, OK?
Mój numer też był w jego komórce. Zobacz.
Nie ma zasilania, nie ma problemu.
A gdyby dzwonił ktoś zza grobu,
...to nie ma nas w domu.
Czyj dzwoni?
Kto?
Boże.
To niemożliwe.
Nie ma baterii.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
20:32 w piątek.
To za dwa dni.
To wszystko dzieje się naprawdę.
Widziałam to, a potem się stało.
Nie. OK?
Chcesz skasować? To zrób to sama.
Na pewno nic ci nie będzie.
- Ja swój też chcę. - Też? To śmiało.
Proszę - wszyscy możecie.
Masz.
Przepraszam, ale tak się tego nie robi.
Nie możemy zrezygnować z usług?
Nie musicie. Wystarczy, że wykorzystacie minuty.
Usiłuję ci wyklarować, że nie chcemy używać tego telefonu.
Telefon jest wasz, zróbcie z nim, co chcecie.
Panno Anthony?
- Taylor Anthony? - Tak.
Ted Summers.
Jestem producentem TV. Tworzę American Miracles.
Słyszałam o nim.
Tak.
Studenci zadzwonili do nas i opowiedzieli
nam wszystko o pani kłopotach.
- Możemy w czymś pomóc, bo... - Poruszyła nas twoja historia, Taylor.
- Wydaje nam się, że możemy ci pomóc. - Jak?
5 lat temu mój syn cierpiał z powodu opętania.
Przykra sytuacja dla całej rodziny.
Gdy tworzyłem program, zakładałem, że...
będzie on stanowił zaplecze ludzi, którzy...
z powodzeniem poradzili sobie z ciemnymi siłami.
O co panu chodzi? Praktykuje pan egzorcyzmy?
- Sądzę, że to bez sensu. - Pani Taylor, ma pani telefon?
Co? Nie - wyrzuciłyśmy go.
Zatem ten powinien się przydać.
Proszę mi pokazać, co
dokładnie się stało, gdy przyszła wiadomość.
Nie, nie.
Dziękujemy, ale to było żałosne.
- Nie potrzebne nam występy w TV. - Rozumiem...
- Chcę pomóc pani przyjaciółce. - Naprawdę.
Dziękujemy panu.
- Chodźmy. - Jezu.
Chodź.
Poczekajcie, możemy...
Może on by mi pomógł, Beth.
Tobie nie są potrzebne egzorcyzmy.
A jemu o to chodziło.
Andrews.
BETH - CHCĘ BYĆ TERAZ Z RODZICAMI
Panno Raymond, to nie pani wyobraźnia. Telefony miały miejsce.
Ale policjantka mówiła, że nie było rozmów.
Bo tak naprawdę, to nikt tego nie sprawdzał.
Ja sprawdziłem i wszystko się zgadza.
Do Briana dzwoniła Leann, do Leann dzwoniła Shelley, a do Shelley...
dzwoniła moja siostra.
Rozmowy przychodziły zawsze, gdy dzwoniący już nie żył.
Tak. Kto dzwonił do pana siostry?
Gdyby udało się ustalić, kto to wszystko zaczął...
Starałem się dociec tego całą noc. Zamierzam się z nią spotkać.
- Dam ci znać, OK? - OK.
- Pójdę z panem. - To zły pomysł.
Chodzi o moich przyjaciół i nie zamierzam siedzieć bezczynnie.
Rozmowa do mojej siostry przyszła od pewnej pielęgniarki z tego domu.
Nazywa się Marie Layton.
Tutaj i na prawo.
Nie wysilałabym się.
Przynajmniej od 2 tygodni nikogo tam nie było.
Dziękuję bardzo.
Ściągnę zarządcę budynku.
To zajmie godziny. Dlaczego się nie włamiesz?
Jestem gliną.
Ale ja nie.
Dobra, spróbuj.
OK.
Prawie otworzyłam.
Kimkolwiek jest Marie Layton, to fatalna z niej gospodyni.
Nie jesteśmy... Nie jesteśmy...
- W porządku? - Tak.
Znalazłem to w salonie.
Elektroniczna niania.
Kamera do pilnowania dzieci.
Sądząc po kącie nagrania, kamera musiała stać tutaj.
Gdzie się podziała?
Beth.
Jeśli nie będziesz ze mną rozmawiać, nie pomogę ci.
Dźwięk inhalatora. Słyszałam go zanim Leann i Brian...
Ale nigdy nikogo nie zauważyłam.
Co, u diabła, się dzieje?
To dane zmarłych z ostatniego miesiąca.
Jeśli Marie Layton zmarła, to w innej miejscowości.
Nie wiem, jak możesz na to patrzeć.
Umarli mnie nie martwią.
Zobacz na to.
To nie Marie Layton, ale Ellie Layton.
To ta starsza córka ze zdjęcia.
Napisali, że zmarła w domu na atak duszności.
Są dane z Urzędu Ochrony Dziecka.
Urząd Ochrony Dziecka. Molestowano ją?
Jej matkę przesłuchiwała pielęgniarka oddziału psychiatrycznego...
- w szpitalu św. Łukasza. - Twoja siostra.
Pomoże mi ktoś?
Upewnijcie się, że Jezus stoi na środku.
Tempo ludziska!
Gary, to wspaniałe miejsce.
Coś mi mówi, że to będzie wspaniałe przedstawienie.
- Jak tam nasza dziewczyna? - Nie najgorzej.
Tu Beth. Dzwonię do Taylor.
Taylor, oddzwoń, jak tylko będziesz mogła.
Dokumenty Jean. Nie miałem czasu zająć się tym.
Trzymała wszystkie dane, na wypadek, gdyby musiała zeznawać w sądzie.
Musi to gdzieś tu być.
Była młodsza. Powinienem się nią opiekować.
Przykro mi.
Może to?
Mamy Marie Layton...
Zgłasza się do szpitala z córką Ellie, która ma atak astmy.
Jest młodsza - Laurel, robi jej wkłucie.
Laurel, ukąszenia owadów, oparzenie nogi. Ellie, znowu atak astmy.
Znowu Laurel - oko poparzone pestycydem.
I jeszcze raz Laurel - spożycie detergentów.
Kolejne poparzenie.
W samym kwietniu i maju 9 jednodniowych wizyt.
Syndrom Munchausena.
Chcąc zwrócić na siebie uwagę, matka krzywdzi dziecko
i wtedy potrzebna pomoc.
Ale to nie ona spowodowała astmę u Ellie.
Nie, ale mogła wystawić ją na działanie czegoś wywołującego duszności.
Więc Ellie umiera na atak astmy.
Moja siostra zaczyna drążyć.
Marie zaczyna niepokoić się, że wszystko się wyda.
Zabiera Laurel i znika.
Muszę zadzwonić do Działu Zaginięć.
Dzwoni telefon. To rozmowa ze śmiercią.
Piękna studentka i upływający czas do upiornego morderstwa.
American Miracles pokaże znanego egzorcystę
zmagającego się z klątwą która pochłonęła już 2 życia.
Energia duchowa istnieje w tym samym elektromagnetycznym spektrum, co...
światło i mikrofale.
Nic dziwnego zatem, że może podróżować między telefonami.
Wzrasta w nich, niczym z nasienia,
i może objawiać się halucynacjami, zaburzeniami psychicznymi.
A nawet - ostatecznie - śmiercią.
Do ciebie, skarbie.
- Taylor, tu Beth. - Cześć Beth.
Przepraszam cię bardzo.
Spokojnie. Zaraz tam będziemy.
Nie. Wiem, że się uda.
- Taylor, posłuchaj mnie. - Nic więcej nie zrobię.
- Cholera. - Uwaga, zaczynamy.
Cisza. 4, 3, 2...
Wyrzucimy tego nieczystego ducha.
Odejdź Szatanie.
Odejdź siło nieczysta.
Piekielny przeciwniku.
Nakazuję ci.
Nakazuję ci w imię Boga.
W imię wszystkich aniołów, odejdź z tego telefonu.
Rozkazuję ci.
Mocą żywych i umarłych, zostaw w spokoju moją siostrę.
Wynoś się, w imię Jezusa!
Wężu!
Diable!
W imię Jezusa z Nazaretu.
Nie nawiedzisz już tego dziecka bożego.
Przestań dręczyć moją siostrę! Odejdź natychmiast!
Wzywam cię po imieniu, Szatanie.
Pokaż się!
Odejdź. Odejdź stąd. Odejdź.
Spokojnie. Jestem policjantem.
Kręćcie to. Kręćcie to.
Taylor? Taylor.
Beth, w porządku?
Nie podchodzić!
Masz to? Powiedz, że masz.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE SOBOTA, 17 CZERWCA, GODZ. 19:55
To jutro.
Nie byłaś tam, Mickey. Nie widziałaś tego.
- Dziewczyna potrzebuje ochrony. - Przed czym?
Duchem z komórki? Niech zadzwoni do Obsługi Klienta.
Jack, Mickey ma rację.
Będzie najlepiej, jak znajdziemy sprawcę.
Tak.
Zrobiliście już kawał roboty.
Otrzymano wiadomość...
Sobota, 17 czerwca, godz. 19:55.
Dlaczego?
Proszę, powiedz dlaczego?
Na pewno chcesz tu zostać? Może wolałabyś być z rodziną?
- Mój tata nie żyje. - A mama?
Nie rozmawiamy ze sobą.
- Nie musisz zostawać. - To się nie stanie, OK?
Nigdzie nie idę.
To jeszcze nie koniec.
Wiesz o tym?
- Jeszcze można to rozgryźć. - Nie przed 19:55.
Co ci się stało?
Ile miałaś wtedy lat?
7? 8?
Czy to twoja matka?
Tata wiedział?
Gdy cię wzywam, masz przyjść. Słyszysz?
Słyszysz...
mnie?
Tata wiedział.
Płacz sobie.
Wstrętna jesteś.
Biegnij, pożal się tatusiowi.
Tatusiu?
Halo.
Dobra.
Gdzie?
Dobra, dzięki.
Dział Zaginięć. Znaleźli Laurel. Jest u rodziny zastępczej.
Była w szpitalu, gdy wybuchł pożar.
- Czyli cały czas była w szpitalu? - Tak.
Skaleczyła się w rękę i zgłosili to do Urzędu Ochrony Dziecka.
Mieli ją tam trzymać do czasu przesłuchania.
Co z jej matką? Wiadomo, gdzie jest?
Od pożaru nikt jej nie widział.
- Możemy porozmawiać z Laurel? - Możecie spróbować.
Laurel? Ktoś chce się z tobą zobaczyć.
Cześć Laurel. Jestem Jack.
Masz ślicznego misia.
Ma jakieś imię?
Od pożaru nic nie mówi.
Laurel, posłuchaj mnie.
To ważne, żebyśmy znaleźli twoją mamę.
Wiesz, gdzie ona jest?
Laurel, wiesz, dokąd poszła twoja mama?
Wiesz, gdzie ona jest?
Może pani potrafiłaby się z nią porozumieć?
Spróbuje pani?
Co się stało? To tylko pozytywka.
Laurel, kochanie?
Kochanie, wiesz, gdzie jest twoja mama?
Laurel?
Możesz...? Patrz na mnie.
Powiesz nam? Wiesz? Powiesz coś?
Gdzie jest twoja mama? Cholera.
Super. Wiesz, jak postępować z dziećmi.
Zostały 4 godziny. Nie zdążymy.
Zdążymy. Pierwsze, co zrobimy, to
przeczeszemy komputery.
Każdy zostawia ślady, czeki, karty kredytowe.
- Tak namierzymy Marie. - Zrób to.
Ja poczytam o pożarze w szpitalu. Wygląda, że tam wszystko się zaczęło.
Oszalałaś? Nawet nie myśl o tym.
- Na chwilę nie spuszczę cię z oka. - Więcej zrobimy osobno.
Do 19:55 nic mi nie grozi.
Dobra.
- Spotkamy się w bibliotece o 19:00. - OK.
Weź mój zapasowy telefon.
Zadzwoń w razie potrzeby.
POŻAR SZPITALA
5 OFIAR POŻARU
POŻAR WYBUCHŁ W PORZE ODWIEDZIN
- Proszę powiedzieć, żeby się spieszył. - Wzywałam go 2 razy.
- Panno Raymond. - Doktor Painter? Potrzebuję pomocy.
Pan miał dyżur na oddziale dziecięcym,
gdy w szpitalu św. Łukasza wybuchł pożar?
- Tak. - OK.
Pamięta pan dziewczynkę - Laurel Layton? Ma 6 lat.
Skaleczyła się i polecił pan, żeby została do czasu przesłuchania przez UOD.
Jasny gwint.
Tak pamiętam, wcześniej zmarła jej siostra.
Jedna z pielęgniarek złożyła raport.
A czy pamięta pan jej matkę?
Czy jej matka była z nią, gdy wybuchł pożar? To była pora odwiedzin?
Tak, ale to bez różnicy. Matka była przy niej cały czas.
Przepraszam, szukam studentki, nazywa się Beth.
Miała tu być...
Gdzie jesteś?
Marie Layton chyba była w szpitalu, gdy ten płonął.
Myślę, że mogła tam umrzeć.
Niemożliwe, wszystkie ciała zidentyfikowano.
Co, jeśli jej nie znaleziono? Jeśli jej ciało wciąż tam jest?
To była chora kobieta. Molestowała dzieci.
Co, jeśli to jej duch wędruje po telefonach...
i zaczepia ludzi?
Dobra. Gdzie jesteś?
Jesteśmy. Św. Łukasz.
Albo to, co zostało z niego.
Beth, czekaj na mnie. Już jadę.
Pospiesz się. Zostało mało czasu.
Cholera!
- Już dobrze. - Idzie po mnie.
- OK, chodźmy. - Idzie po mnie.
Co to do cholery?
Uciekajmy.
Spróbuj z tymi drzwiami.
Jack!
Nie!
Beth!
Nie rób mi krzywdy.
Proszę.
Wybacz mi.
Dlaczego?
Musiała być tą pierwszą.
Pewnie miała w telefonie numer mojej siostry.
Wiem, jak była, ale mam przeczucie, że
sprowadziła mnie tu, by mnie ocalić.
Bo dlaczego jeszcze żyję?
Wejdziesz?
Nie, powiadomię Laurel, że jej matka nie żyje.
Poza tym, przyda ci się odpoczynek.
Tak.
Może zadzwonisz do mnie?
Jutro?
Byłoby miło.
Powiem jej to sama rano.
- O co chodzi? - To rysunek Laurel?
- Na to wygląda. - To jej miś.
Elektroniczna niania.
Nagrywa, co się dzieje z dziećmi.
Podchodzimy tutaj...
i siadamy.
Bądź grzeczną dziewczynką.
Boże.
Teraz zaboli, ale tylko trochę.
Dziewczynki...
Trzymaj się od niej z daleka!
To ty.
Przez cały ten czas.
Powinnam była wiedzieć.
Mamo!
Pomóż mi!
Mamo!
Cześć Laurel. To nie mama cię krzywdziła.
To siostra Ellie, prawda?
Zawsze dawała mi cukierka.
- Rzeczy ze szpitala? - CSU zabierze to jutro.
- Na razie. - Tak.
Otrzymano wiadomość, sobota, 17 czerwca...
godz. 23:00.
Nie.
Poczekaj.
Pomyślałem, że powinieneś tego posłuchać, Jack.
Jack?
Odbierz.
Nikogo nie ma w domu. Zostaw wiadomość.
Beth, posłuchaj? Marie nie była pierwsza.
Miałaś rację.
Marie nie chciała cię zabić w szpitalu. Chciała cię
ochronić.
Chciała trzymać swoją córkę z dala od ciebie.
Oddzwoń.
- Wszystko w porządku? - Tak.
To nie Marie, wiesz?
Cały czas chodziło o Ellie. Ona zrobiła pierwszy telefon.
Co to było?
Poczekaj, nie.
Nie!
poprawki: William Blake
NAPISY BEZ OGRANICZEŃ: .:: 0PENSUBTITLES.0RG ::.